Tukan

Będąc w ogrodzie zoologicznym jednym z najbardziej rzucających się w oczy gatunkiem ptaków są właśnie tukany. To, co je odróżnia od innych ptaków to masywny dziób. Coraz więcej ogrodów zoologicznych na całym świecie ma wiele atrakcji dla odwiedzających. Możemy takiego tukana pokarmić z ręki. 

Ramphastos tucanus: White-throated Toucan/Red-billed Toucan at the en:Houston Zoo

Można być zaskoczonym, z jaką precyzją tukan sięga po kawałki owoców z naszej dłoni i jak to robi delikatnie tym ogromnym dziobem. Tak naprawdę dziób tukana jest lekki dzięki specjalnej jego konstrukcji wzmocnionej wewnętrznym rusztowaniem w kształcie plastra miodu. Przyroda sama rozwiązuje wiele technicznych i konstrukcyjnych zagadek, co ludzie skrupulatnie wykorzystują w różnych budowach i konstrukcjach. W dziobie tukana znajduje się długi i wąski pędzelkowaty język. To on łapie zawartość dzioba i przesuwa go głębiej do układu pokarmowego. 

Dziób pomaga w zrywaniu owoców i polowaniu na małe zwierzęta. Tukan potrafi walić dziobem jak młotem. Tukany można odróżniać po kolorze dzioba. I tak są tęczodziobe o kolorze dzioba niczym tęcza. Tukany południowoamerykańskie tak zwane miękkojady z pięknym dziobem o żółtym kolorze. W tym przypadku omawiany jest tukan czerwonodzioby jego głowa ma niebieskie zabarwienie, które sięga aż do czerwonego dzioba.

Zamieszkuje Amerykę od południowego Meksyku po Paragwaj i północną Argentynę. Długość ciała od 30 do 60 cm. Język ma 150 mm długości. Tukan ma palec zewnętrzny, długi ogon i krótkie zaokrąglone skrzydła. Niekiedy samiec jest większy od samicy. Samica ma nieco mniejszy dziób. Żywią się mieszanym pokarmem roślinnym i zwierzęcym. Żyją do 10 lat. Inkubacja trwa 19 dni. Młode opuszczają gniazdo po 50 dniach. Co jest ciekawe pokarm podrzucają w górę i łapią go dziobem w locie. Wodę piją z zagłębień kory i liści.

Nie wykuwają dziupli, ale jeśli takie znajdą potrafią je powiększyć. Stosuje się duże budki lęgowe. Należy obserwować zachowanie samca szczególnie w porze karmienia i powstrzymać jego agresywne zachowanie. Jaja wysiadują oboje rodzice. Samica znosi od 2 do 4 jaj. Dziób osiąga rozmiary ostateczne dopiero po kilku miesiącach życia. U tukanów czerwonodziobych poza piersią i jasnym kuprem upierzenie jest błyszcząco czarne. Tukany śpią z zadartym do góry ogonem.

Gatunek ten ma status narażonego na wyginięcie w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Tukanom podajemy dojrzałe owoce i mieszanki stosowane w żywieniu miękkojadów. Dodatkowo podaje się larwy mącznika, szarańczaki oraz małe myszy. Wymagają dużych i mocnych wolier. Trzymane są osobno gdyż mniejsze ptaki mogą paść ich ofiarą. Muszą mieć ciepło. W zimnych pomieszczeniach mają kłopoty z układem oddechowym. Więcej na portalu zoologicznym.

Piotr

Bażant

O bażantach przeciętny człowiek ma niewiele wiadomości i ten piękny ozdobny ptak kojarzy się raczej z menu wykwintnej kuchni, gdzie podawano na stół bażanta. Jest to ptak tak samo jak paw z rodziny kurowatych. Wśród bażantów występuje 40 odmian. Niektóre to bażant zwyczajny, bażant szlachetny, bażant łowny, bażant kolchijski, bażant, bażant pospolity, bażant obrożny, bażant właściwy. To z bażanta kolchijskiego, kaukaskiego nazywanego zwyczajnym, mogolskiego i obroźnego wywodzi się dobrze znany bażant łowny w wyniku wielu krzyżówek.

 

Aufnahmeort: Nordrhein-Westfalen (Ostwestfalen Lippe)

 

Bażant nie pochodzi z Europy. To ptak azjatycki zamieszkujący Kaukaz i Zakaukazie oraz pas od Iranu po Mandżurię, Chiny i północną część Półwyspu Indochińskiego. Jako, że to ptak piękny i smaczny pojawił się w całej Europie i w wielu miejscach na świecie w Ameryce, Japonii czy też Nowej Zelandii. Jest to jedyny kurak, który sztucznie odchowywany adaptuje się bez problemów do środowiska naturalnego i różnego klimatu. Bażanty same nie emigrują i za introdukcję odpowiada człowiek, który uważał bażanty za bardzo wartościowe ptaki i zasiedlał je na coraz to kolejnych terenach.

Zaraz po głuszcu bażant jest największym polnym grzebiącym ptakiem Europy. Posiada silne nogi ułatwiające grzebanie w ziemi. Posiada ostrogi i stopy zakończone trzema palcami. Pazury są tępo zakończone. Dziób silny koniec górnej szczęki zachodzi nieco na dolną. Dzięki temu łatwo są chwytane larwy i inne szkodniki. Samce są większe i mają ostro zakończony długi ogon. Kogut ma głowę ciemną i jest jaskrawo upierzony. Wystraszony podrywa się i wydaje głośny dźwięk khok, khok a kura cicho jedynie pogwizduje. Polowania na kurę są zabronione przez cały rok.

Młody bażant ma pazury o długości dochodzącej do 10 mm. Pazury starego bażanta dochodzą do 18 mm. Ostroga u młodego bażanta jest mała i ruchoma w przeciwieństwie do starego, którego ostroga jest długa i nieruchoma z ostrym zakończeniem. Na ostrodze od drugiego roku życia pojawiają się zrogowacenia w formie pierścieni. Jeden pierścień to jeden rok. Bażant nie jest wymagający wybiera raczej lasy mieszane z wodą. Są to rzeki, stawy i mokradła z gęstymi krzakami.

Bażanty są podobnej wielkości jak pospolita kura domowa. Lubi życie stadne i jest towarzyski i ciekawski. Długość ciała wynosi ok. 68-80 cm, kogut 85-95 cm z ogonem. Rozpiętość skrzydeł 68-85 cm. Waga samca wynosi 1,5 kg a samicy 1kg. Wystraszony kogut zwykle po krótkim locie zaszywa się w gęstwinach.

Zimą wybiera siedliska bogatsze w kryjówki i chroniące przed wiatrem. Duże stada bażantów spotykane są w dolinach rzek. Mogą też przebywać blisko zabudowań ludzkich tępiąc szkodniki. Koguty mają parę partnerek i toczą bezkrwawe walki. Gniazdo to zazwyczaj dołek w ziemi wyścielony skąpo puchem i trawą w okolicy gęstych krzewów. Kura znosi jaja oliwkowoszare raz w roku 10-12 sztuk. Jeśli gniazdo zostanie zniszczone zrobi to ponownie nawet trzy razy. W wolierach kura znosi 60 jaj. Jaja wysiaduje samica przez 24-28 dni. Młode odlatują po 12x dniach, ale kura opiekuje się nimi jeszcze przez 2 miesiące. Więcej na portalu zoologicznym e-petshop.

Czarek

Gołąbek długoczuby

Ojczyzną gołąbka jest Australia stąd inna jego nazwa aborygenek długoczuby. Jest to gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych. W Australii jest pospolity i przebywa na jej całym kontynencie w pobliżu wody z wyjątkiem najbardziej n północ wysuniętym obszarem tropikalnym. Z Australii został przywieziony do Europy gdzie się dobrze zaaklimatyzował.

 

 Produced by Jason Girvan, en:User:Jason58 Wikimedia Commons

W zimie może przebywać w wolierze na zewnątrz z zadaszonym miejscem. Można też użyć woliery pokojowej. Pożywienie gołąbka stanowi pszenica, proso, posiekana zielenina, owies, nasiona konopi oraz czysta i świeża woda do picia. Samiec i samica mają jednakowe ubarwienie: popielate gardło, pierś i brzuch, głowa i wierzch ciała sinoszary, boki u nasady szyi z fioletowym nalotem. 

Mają też charakterystyczny czub na głowie i łatwo jest je rozpoznać wśród innych ptaków. Na obu skrzydłach widać charakterystyczne zwierciadło turkusowe. Wokół oka gruba, czerwona obwódka. Skoki krótkie oraz długie i silne pazury. Skrzydła szarobrązowawe, jasne, w wyraźne czarne prążki. W Australii lęgi odbywają się po porze deszczowej.

Długość ciała wynosi 31-35 cm. Dobrze latają a uderzenia skrzydeł wydają metaliczny dźwięk. Taniec godowy samca podobny do naszych polskich gołębi. Glos ptaków wabiących jest cichy a spłoszonych gniewny i głośny. Ptaki przebywają w grupach lub parach i żerują na ziemi jak inne gołębie. Swoim zachowaniem potrafią dezorientować napastnika. Reagują gwałtownie podrywając się jednocześnie do lotu. 

Para buduje płytkie gniazdo wśród wysokich krzewów lub na drzewie, nie wyżej niż 3 metry nad ziemią. W wolierze w gęstwinie krzewów. Rozmnażanie i utrzymanie jest łatwe. Samica składa 2 błyszczące jaja. Wysiaduje je sama lub z partnerem. W okresie wylęgania jaj samiec naprawia gniazdo i przynosi potrzebne do tego materiały. 

Gniazda budowane są z witek brzozowych i źdźbeł słomy. Gniazda są proste o średnicy 17 cm w miejscu rozwidlenia gałęzi. Pisklęta wylęgają się po 18 dniach i pozostają w gnieździe 3 tygodnie. Po jego opuszczeniu są dokarmiane przez rodziców jeszcze około 15 dni. Po upływie tego okresu młode ptaki przenosimy do innej woliery, gdyż dorosłe samce zaczynają je prześladować.

Jest to piękny i łagodny ptak egzotyczny przypominający nam ten piękny i daleki kontynent jakim jest Australia na której terenie są też inne odmiany gołębi. Więcej na portalu zoologicznym e-petshop.

Piotr

Lora wielka

Z powodu różnej kolorystyki samiec i samica tej przepięknej papugi były dawnom temu uważane za odrębne gatunki. Cechuje je wyraźny i niecodzienny dymorfizm płciowy. Głos samca też wyraźnie różni się od głosu samicy. Samce są ubarwione na zielono z niewielkim dodatkiem czerwonych oraz niebieskich piór pod skrzydłami. Górną część dziobka mają żółto - pomarańczową, dolną natomiast w kolorze czarnym. Samice mają czerwone lub ciemno czerwone głowy i szyje, ciemno czerwone skrzydła oraz czerwone, chabrowe lub fioletowe pióra brzucha - w zależności od podgatunku. Dzioby mają mniejsze od samców i całe w kolorze czarnym. 

 

Female Eclectus roratus vosmaeri – Vosmaer’s Eclectus
Parrot at Antwerp Zoo, Belgium Wikimedia Commons

Lora wielka występuje w 12 podgatunkach na Molukach, Małych Wyspach Sundajskich oraz Tanibar, Aru, Kai I Nowej Gwinei, w Australii. Lory żyją w gęstej dżungli i przebywają też na obszarach górzystych. Zasiedlają też gaje palm kokosowych żywiąc się owocami. Lory wielkie prowadzą samotny tryb życia. W pary łączą się w okresie lęgowym. Lora wielka osiąga dojrzałość płciową w wieku 2 do 5 lat. Gniazda budują wysoko w dziuplach na drzewach. Cechą charakterystyczną lory jest spokój i łatwość w pożyciu. Łatwo dają się oswoić, nawet w starszym wieku.

Lora jest papugą bardzo inteligentną, z dużymi zdolnościami naśladowczymi porównywalnymi do Żako. Wzrosło zainteresowanie tą papugą gdyż dosyć łatwo rozmnaża się w niewoli. Samica znosi 2 jaja, które wysiaduje 26 dni. W tym czasie żywi ją samiec. Po 8 tygodniach młode opuszczają gniazdo. Lory dobrze odchowują swoje młode przez wiele lat. Długość papugi wynosi 35-40 cm. Żywią się kolbami kukurydzy, nasionami słonecznika, owocami w tym głogu, jarzębiny i winogrona. Zjadają marchew, sałatę, kwiaty, liście mniszka, marchew i biszkopty. Lora wypija dużo wody. Lubi spryskiwanie wodą w lecie. Gotowe granulaty karmy dla ptaków można kupić w sklepie zoologicznym.

Aklimatyzacja nowo sprowadzonych ptaków nie jest łatwa. Z pokarm służą gotowane ziarna kukurydzy i ryżu. Nie należy ich trzymać z innymi ptakami. Ptaki te zdążyły się już zadomowić u wielu hodowców. Znacznie korzystniejsze od klatek, które zawsze są za małe dla ptaków, które mogą w nich przebywać jedynie parę godzin są duże, jasne ogrzewane woliery wewnętrzne, gdzie temperatura nigdy nie spada poniżej 15°C. Klatka dla ptaka powinna być takiej wielkości, aby swobodnie mógł machać skrzydłami bez zawadzania o pręty klatki. Więcej na portalu zoologicznym.

Piotr

Lorysa górska

Jest to gatunek bardzo popularny i najczęściej hodowany ze wszystkich lor. Jest często spotykana. W przyrodzie można ją spotkać w Nowej Gwinei, Bali, Salomona, Nowych Hebrydach, Nowej Kaledooni, wschodnia i południowa część Australii oraz na wielu wyspach Indonezji. Istnieje aż 21 podgatunków stąd mnogość obszarów występowania w północnej Australii i na wyspach Buru, Amboina. Papaua i innych.

 

 Wikimedia Commons

Bogato ubarwiony ptak o intensywnych barwach i długim ogonie. Nie tylko jednak z tego powodu jest lubiany przez hodowców i miłośników. Mianowicie w niewoli łatwo wychowuje młode i jest odporny na niesprzyjające warunki atmosferyczne. Pomimo tego ptaki powinny zimować w pomieszczeniu, w którym temperatura powietrza wynosi powyżej zera stopni Celsjusza. Poszczególne podgatunki różnią się kolorystyką barw. Mogą być całe w połyskujących odcieniach zieleni lub z czerwonym mocno zakrzywionym dziobem z niebieską głową z żółtym prążkiem na górnej części szyi i czerwoną piersią w postaci kreskowego wzoru a czasami z niebieskimi wyraźnymi poprzecznymi pręgami. 

Brzuch jest niebieski. U samca oczy są koloru jasnoczerwonego a u samicy są jasnopomarańczowe. Rozmiary dł. ciała: 25-32 cm, rozpiętość skrzydeł: 17 cm Waga 133 g. Długość życia 20 lat. Głos naturalny wydają rzadko za to łatwo uczą się słów i melodii, które chętnie powtarzają. Dobrze fruwają i trzeba im na to pozwolić wypuszczając je z klatki w zamkniętym pomieszczeniu. Łatwo dostosowują się do nowego pożywienia jak nasiona słonecznika, kanaru, owsa. Muszą mieć w swojej diecie miód, słodzone mleko z biszkoptami, soki owocowe, owoce, banany, jabłka, winogrona, marchew, mieszankę jajeczną, namoczone lub kiełkujące nasiona. 

W naturze często zmieniają miejsce pobytu w poszukiwaniu pokarmu. Kwitnące drzewa lokalizują za pomocą wzroku. Głównym pokarmem papug są: pyłek kwiatowy i nektar, które zbierają za pomocą kępki długich brodawek znajdujących się na czubku języka. Żyją parami lub w małych stadach. Często przesiadują w listowiu drzew lasów deszczowych, eukaliptusach, lasach mangowych. Śpią w stadzie lub szukają w pojedynkę dziupli w drzewach. Lorysy zadawalają się budkami lęgowymi szpaków, ale otwór wejściowy musi mieć średnicę 8 cm. Podłoga budki musi być posypana kilkucentymetrową warstwą piasku i torfu. Budka używana jest też do noclegów i trzeba w niej sprzątać. 

Samica składa 2 jajka i wysiaduje przez 25 dni. Młode wyfruwają z gniazda po 7-8 tygodniach. Rodzice dokarmiają je jeszcze 3 tygodnie. Gotowa karma dla papug jest do kupienia w prawie każdym większym sklepie zoologicznym. Pamiętajmy o uzupełnieniu diety świeżymi owocami i zalecanymi dodatkami takimi jak słodzone mleko, miód. Więcej na portalu zoologicznym.

Piotr

Lora szerokoogonowa

Jedną z najpiękniejszych papug jest Lora szerokoogonowa. Jest to niezwykle barwny ptak nazywany też damą niebieskobrzuchą. Zachęcam, aby papugi miały towarzystwo i dobre warunki łatwiej wtedy odnieś sukces o doczekać się potomstwa.

 

 

Jurong BirdPark, Singapore. Wikimedia Commons

Trzymana pojedynczo papuga szybko przyzwyczaja się do opiekuna. Jest bardzo inteligentna, ale wymaga towarzystwa, ponieważ źle znosi samotność. Jeśli jest sama musimy poświęcić jej znacznie więcej czasu. Papuga potrafi wymawiać wyrazy. Naśladuje różne dźwięki inne ptaki. 

Uczy się gwizdania zasłyszanych melodii. Do rozmnażania najlepiej nadają się dla niej woliery pokojowe, ale w lecie może być trzymana w wolierze w ogrodzie z zadaszoną częścią chroniącą przed nadmiernym słońcem i deszczem, Jeśli temperatura spada poniżej 10 oC papugę należy przenieść do cieplejszego miejsca. Gniazda zakłada w dużych pustych pniach lub w niewoli w zawieszonych skrzynkach o długości 130 cm.

Samica składa 2 jaja, które sama wysiaduje bez udziału partnera. Lora osiąga 31 cm długości Samiec wygląda tak samo jak samiczka Grzbiet papugi ma barwę zieloną a górną część piersi czerwoną. U dołu jest zielonkawa z piórkami niebieskimi i czerwonymi. Pisklęta nie mają czerwonego pasma na szyi. Na wolności żyje w Nowej Gwinei. Gniazdują w dziuplach drzew. Wspaniale latają. 

Charakterystyczną cechą jest pędzlowany język zakończony mięsistymi rureczkami, które służą do pobierania płynnego pokarmu. Jest to nektar kwiatowy, sok z owoców tropikalnych, małych owadów i innych miękkich owoców. W trakcie wypoczynku pędzelkowaty koniec języka jest wciągnięty. Przy pobieraniu pokarmu płynnego końce rurek otwierają się.

Żywią się owocami. Piją mleko miód, sok owocowy, papkę z biszkoptów, mieszanki jajeczne, owady. Pokarm dla papug  w niewoli trzeba uzupełniać miodem, słodzonym mlekiem, syropem, słodzoną papką kukurydzianą lub ryżu, budynie. Podajemy owoce takie jak banany, pomarańcze, truskawki, brzoskwinie. W zimie owoce z kompotu. Zjadają kolby kukurydzy, larwami mączniaków zmieszanymi z jajkiem ugotowanym na twardo. Papuga nie chce jeść ziaren zbóż.

Jest też gotowa karma w sklepie zoologicznym przystosowana do tego gatunku. Niechętnie jedzą nasiona słonecznika. Jadłospis wydaje się skomplikowany. Wystarczy jednak zrobić spis i zakupić potrzebne jedzenie. Większość mamy zwykle w naszym domu. Pożywienie należy urozmaicać. O ptaki dbamy tak samo jak o inne zwierzęta i okresowo należy zjawić się u weterynarza. Jest nawet specjalistyczne centrum leczenia ptaków i zwierząt egzotycznych. Więcej na portalu zoologicznym.

Piotr

Hobby ptaki

Woliery ogrodowe to rozwiązanie idealne. Przed ich instalacją musimy zdecydować się na konkretny gatunek. Woliery ustawia się szeregowo lub pojedynczo. Każda woliera składa się z dwóch części. Zewnętrzna służy do fruwania i wewnętrznej z reguły zamkniętym. W górnej części ściany znajduje się otwór wylotowy, którego wielkość powinna pozwalać na swobodne przedostawanie się ptaków między komorami. Otwór powinien mieć możliwość zamykania.

 

 

Lip Kee Yap - Flickr: Common Iora (Aegithina tiphia) Wikimedia commons

Woliery dla bażantów i innych kuraków powinny być otoczone murkiem 40 - 100 cm chroniącym przed wiatrem. Możliwe są też woliery pokojowe. Można zarezerwować cały pokój dla ptaków. Takie pomieszczenie jest łatwe w utrzymaniu. Okna pokoju powinny być duże i skierowane na wschód lub południe. Okno chroni się gęstą siatką drucianą i w lecie może być otwarte. Jeżeli zamiast siatki umieścimy przed oknem klatkę. Ptaki będą korzystały z kąpieli słonecznych i deszczu. Ściany malujemy na biało. Część podłogi posypuje się piaskiem rzecznym.

Najlepiej zobaczyć jak są skonstruowane ptaszarnie i zamknięte ogrody botaniczne tropikalne. Odpowiednio projektując pomieszczenie z remontem nie powinno być problemu. Tropikalne rośliny trzymamy w donicach, dzięki czemu łatwo je wynieść. Tak samo oczko wodne do kąpieli. Wystrój zależy od nas. Obecnie wszystko jest możliwe i można mieć oceanarium, ptaszarnię. Trzeba tylko mieć na to pieniądze. Trzymając w domu ptaki w klatce trzeba dać im możliwość polatania oraz urządzić pokój tak, aby było dużo zieleni. Musimy i w tym wypadku zwrócić uwagę na dobór roślin.

Zauważa się powrót do natury, ludzie są już zmęczeni. Oglądanie telewizji z tysiącem reklam jeszcze bardziej nas męczy. Przebywanie blisko natury jest wręcz wskazane. Niestety w dużych miastach tej natury jest coraz mniej i wyjście do parku przestaje być przyjemne. Musimy udawać się coraz dalej, aby mieć odrobinę spokoju. Sztuczne rośliny w biurach wyglądają ładnie, ale nie korzystamy z walorów żywych roślin i produkcji tlenu. Wszystko staje się coraz bardziej sztuczne i medialne. Trzymając ptaki w domu nie chodzi oto, aby było to dla nich więzienie. To one maja dać nam poczucie wolności i integracji z przyroda.

Nawet mały i niepozorny pokój można zamienić w piękny ogród botaniczny, w którym poczujemy się zrelaksowani i nie trzeba do tego nie wiem, jakich nakładów finansowych. Rośliny same rosną dzięki naszej opiece. Dbając o ptaki doczekamy się młodego przychówku. Stworzymy własny zakątek tropiku z mikroklimatem i świergotem ptaków. Nie można żyć samą pracą, gdyż przegapimy całe piękno przyrody.

Jeśli uporaliśmy się ze wszystkimi przeszkodami i brakuje tylko ptaków. Musimy zaopatrzyć się w specjalny drewniany pojemnik, ewentualnie plastikowy do transportu ptaków. Ptaków nie przewozimy w klatce do domu. Transporterek ma osłonięte boki, dzięki czemu ptaki czują się bezpieczniej. Po przewiezieniu ptaków do domu ze sklepu zoologicznego. Stawiamy wyście transporterka przodem do wejścia do klatki. Otwieramy drzwiczki a ptak powinien sam opuścić transporter.

 

Początkowo musimy stosować ten sam rodzaj karmy a później możemy zmienić ją inną. Przeprowadzki są dla ptaków bardzo stresujące, dlatego musimy zachować wszelkie środki ostrożności. Czasami daje się do picia napar z rumianku i herbatę. Działa to odkażająco i łagodzi stres. Przy zakupie musimy zwrócić uwagę, w jakim stanie są ptaki. Bierzemy pod uwagę zachowanie, kolory, stan upierzenia, stan skrzydeł, stan oczu, dzióbka, mocny i pewny chwyt. Osobniki chore i zaniedbane łatwo poznać.

Ptaki powinny być przechowywane w sklepie zoologicznym w dobrych warunkach. Powinniśmy sami wybierać, nie ulegając sugestiom sprzedawcy. Zanim zaczniemy opiekować się ptakami musimy koniecznie pogłębić swoją wiedzę.

Piotr